Ο φίλος Κύριος Χ είναι το νέο μου βιβλίο που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2016 από τις εκδόσεις "Ερωδιός". Στο οπισθόφυλλο γράφω τι λέει ο κύριος Χ:
Όσοι μς γνώριζαν από παλιά δε μ' αναγνωρίζουν πια. Άγνωστος είμαι και για όσους με γνωρίζουν για πρώτη φορά τώρα, αφού το παρελθόν μου είναι άγνωστο σ' αυτούς. Παραμένω λοιπόν άγνωστος για πολλούς κι αν θέλεις είμαι ο Κύριος Χ. Με βολεύει να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου. Κι εγώ ο ίδιος δε θέλω να θυμάμαι τα περασμένα. Ήταν τόσο λαμπερά, που ακόμα με τηφλώνουν και δε μ' αρέσει να τα αντικρίζω ούτε στις αναμνήσεις μου και ήταν τόσο επώδυνα που ακόμα με πληγώνουν και θέλω να τα ξεχάσω. Τώρα που επανήλθα στην κανονική ζωή με τη βοήθεια φίλων μου και τη φροντίδα της νέας γυναίκα μου, με ενδιαφέρει μόνο το μέλλον και μάλιστα το μέλλον του αγαπητού μου γιου, του Αλέξανδρου.
Αυτά σκεπτόταν ο Ντίνος, ο κύριος Χ, όταν ένα απόγευμα, ύστερα από την αναχώρηση του γιου του για το εξωτερικό, καθόταν στο μικρό μπαλκονάκι του διαμερίσματος της γυναίκας του και ρέμβαζε απολαμβάνοντας τον καφέ του. Εκείνο το απόγευμα είχε τη διάθεση να φιλοσοφήσει και είχε θέσει στον εαυτό του την ερώτηση: Ποιός ήμουν τέλος πάντων;
Όσοι μς γνώριζαν από παλιά δε μ' αναγνωρίζουν πια. Άγνωστος είμαι και για όσους με γνωρίζουν για πρώτη φορά τώρα, αφού το παρελθόν μου είναι άγνωστο σ' αυτούς. Παραμένω λοιπόν άγνωστος για πολλούς κι αν θέλεις είμαι ο Κύριος Χ. Με βολεύει να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου. Κι εγώ ο ίδιος δε θέλω να θυμάμαι τα περασμένα. Ήταν τόσο λαμπερά, που ακόμα με τηφλώνουν και δε μ' αρέσει να τα αντικρίζω ούτε στις αναμνήσεις μου και ήταν τόσο επώδυνα που ακόμα με πληγώνουν και θέλω να τα ξεχάσω. Τώρα που επανήλθα στην κανονική ζωή με τη βοήθεια φίλων μου και τη φροντίδα της νέας γυναίκα μου, με ενδιαφέρει μόνο το μέλλον και μάλιστα το μέλλον του αγαπητού μου γιου, του Αλέξανδρου.
Αυτά σκεπτόταν ο Ντίνος, ο κύριος Χ, όταν ένα απόγευμα, ύστερα από την αναχώρηση του γιου του για το εξωτερικό, καθόταν στο μικρό μπαλκονάκι του διαμερίσματος της γυναίκας του και ρέμβαζε απολαμβάνοντας τον καφέ του. Εκείνο το απόγευμα είχε τη διάθεση να φιλοσοφήσει και είχε θέσει στον εαυτό του την ερώτηση: Ποιός ήμουν τέλος πάντων;
